Ons kamp, als eerste, is door de CSM gedoopt als 'Dusty Dutch'. (Na dit ritueel begon het spontaan te regenen.) Waar het 13de bataljon ook naartoe gaat, we nemen altijd regen mee. We zitten hier nu met 220 Nederlanders waarvan er ruim 100 echte stoters zijn. We delen ons kamp met circa 700 Duitsers, waarvan zeker tweederde officier is, en dus eigenlijk niks doet. Langzamerhand gaat het kamp verdedigende vormen aannemen, waardoor wij ons relatief veilig gaan voelen. De luchtbrug begint langzamerhand te werken, waardoor ons essentiële materiaal begint binnen te komen en onze extraatjes natuurlijk ook. Toen wij hier net arriveerden was het kamp nog vrij primitief: we wasten alles zelf bij de waterwagen, zowel onze kleding als onszelf. Nu broeien we hier onder de douche uit en 24 uur per dag staan de wasmachines te draaien.

We hebben op ons kamp nu 3 dixies voor 220 man, snel vol, wel warm. We kunnen 2 biertjes per avond drinken, dus echt droog staan we niet. Nu genoeg over het kamp zelf. We gaan het nu over de werkzaamheden hebben, die ons dagelijks bezig houden. Uiteraard moet de base beveiligd worden en 'Jan Kaas' is dan ook regelmatig te vinden bij de poort. Dit is natuurlijk erg belangrijk: de plaatselijke bevolking is heel anders dan wij en niet iedereen is blij met ISAF. De base staat vol met voedsel en dat is voor hongerig Kabul natuurlijk heel interessant. Het is heel wat anders dan schildwacht in Assen. 's Ochtends is het hier zwart van de mensen die een baan willen. Natuurlijk kunnen we niet half Afghanistan inhuren en velen wachten dan ook tot ze een ons wegen. De verschillende nationaliteiten die hier werkzaam zijn, huren hun eigen werknemers in. Het overzicht bij de poort, en op het kamp, is dan soms ook ver te zoeken. 

We gaan ook regelmatig het voorterrein in. Onze AOR (Area Of Responsebility) heet voor ISAF district 8. Dit is in het zuidoosten van Kabul. Deze wijk is, in vergelijking met andere districten, redelijk rustig qua criminaliteit. Er wonen dan ook niet zo daverend veel mensen, want het is helemaal in puin geschoten. We zullen jullie even vertellen over wat markante zaken in ons gebied. Als eerste staat er de bioscoop van Kabul, inmiddels een open luchttheater, dat veel op TV getoond is. Er zouden ook al films gedraaid worden. Maar deze info komt uit Nederland, dat is hier nog niet bevestigd (!). De grootste moskee van Kabul is ook in voorgenoemd district te vinden. Deze is nog vrijwel intact; best vreemd gezien de directe omgeving. Daar staat namelijk geen steen meer op de andere. In het zuidwesten van district 8 is een groot moeras, aan de voet van een bergrug. Hierbij staat een fort dat heden ten dage wordt gebruikt als onderkomen voor nog een redelijk handje vol militairen.

 Tegen de berg omhoog ligt het helemaal vol met graven. Dit is de grootste begraafplaats in de omgeving. Ergens anders op een berg ligt het graf van de pa van de koning Sjah, heel erg markant. Dit wordt gezien als een monument. Naast het feit dat het behoorlijk voorzien is van extra kijkgaten, is het wel een indrukwekkend gebouw. Vanuit de stad is het van verre af te zien. 

Het gebouw wordt gesierd door een grote, koperen koepel, compleet geoxideerd door de tijd. Wat ook in ons gebied staat, is het welbekende voetbalstadion. In de tijd van het Taliban-regime werd dit Olympisch stadion gebruikt voor niet organieke doeleinden. Het werd gebruikt als openbare executieplaats. We komen nu dan ook aan bij een van de hoogtepunten voor ons tot nu toe. ISAF had een voetbalwedstrijd georganiseerd tussen het Afghaanse voetbalelftal en een internationale delegatie van ISAF. Ons peloton moest de nacht voor de wedstrijd wachtlopen bij het stadion, om eventuele aanslagen te voorkomen.

  De dag daarop moesten we in samenwerking met andere eenheden de enorme aanloop van de Afghaanse bevolking in goede banen leiden. Dit was een moeilijke klus omdat de bevolking in 12 jaar geen verzetje had gehad. Men kwam dan ook massaal naar het stadion. Er was plek voor 30.000 man, er kwamen ongeveer 60.000 mensen. Mede door de grote inzet van de Nederlanders, die heel erg deëscalerend hebben opgetreden, is alles goed gegaan. We moesten fysiek optreden en na die nacht en dag waren we behoorlijk uitgeblust. Maar dat kon deze Stoters niet deren, de dag erop stonden we weer vrolijk op wacht…. 

Gisteren hebben we een ochtendpatrouille gereden, van 04.00 tot 08.00. We hadden drie terreinvoertuigen besteld, omdat ons optreden werd beperkt door de beperkte voertuigcapaciteit. De patria's (grote gepantserde voertuigen) trekken het gewoon niet in het dorp en met een afgehuifde 4-tonner ben je ook redelijk beperkt. Nu hebben we voor ons peloton deze drie voertuigen en kunnen we maximaal effectief optreden. Dit was dan ook de eerste bereden patrouille. Het voordeel is dat je dan meer gebieden kunt aandoen in dezelfde tijd, je sneller ergens ter plaatse bent en dat je meer materiaal kunt mee nemen. Toen we vroeg in de ochtend vertrokken van de base, was het net of we op de Marnewaard rondreden, gezien de horizontale slagregen. Gelukkig veranderde dit snel. Het werd sneeuw.

 We konden veel meer verschillende wijken aandoen en hebben ons gezicht dan ook veel laten zien. Iets wat de bevolking goed doet en wat ze ook een veilig gevoel geeft.De lokale overheid kan dit vanwege hun beperkte capaciteit nooit zo garanderen zoals wij dat kunnen. Voordat we door het gebied gingen rijden, haalden we een lokale agent op. Dit is voor de samenwerking gewenst en als we op criminaliteit stuiten, is het de taak van de lokale politie om de criminelen in te rekenen. Wij zijn er voor de veiligheid. Na de patrouille hebben we de agent weer afgezet bij het politiebureau. 

We zijn daarna doorgereden naar een gebied waar tijdens de oorlog allemaal luchtafweergeschut stond. Dit was op de route naar de base. Hier lagen de raketten nog in de lanceerinrichting. Overal waren loopgraven, die met redelijke precisie bestookt waren. Overal lagen kraters met daarin een luchtdoelkanon, one shot, one kill. Het was net alsof je op een maanlandschap reed. We konden volop van onze lessen matrieelherkenning gebruik maken, want het stond daar vol met Russische pantservoertuigen. Beter dan dia's in een leslokaal.

Goed, we gaan er een eind aan breien, ik denk dat we jullie nu genoeg hebben ingelicht. We hopen dat jullie beeld op onze uitzending nu wat duidelijker is geworden. Wij gaan weer door met onze werkzaamheden en zien jullie weer in Assen.


Namens het 1(NL) Infpel ISAF, alias de A-Cie van het 13de,

Stotersgroet van Theo van der Goot en Matthijs Vlasblom.

---