Is: hoofdaanklager van het Tribunaal van 1996 tot 1999. Opvolgster van Richard Goldstone.

Achtergrond:Arbour is in Canada zowel in de juridische als de academische wereld werkzaam geweest. Bij haar aantreden treft ze een niet al te goed functionerend Tribunaal aan; de processen vorderen nauwelijks, en de mensen die vastzitten zijn zogenaamde 'kleine vissen'.

Visie: Omdat Arbour rotsvast overtuigd is van het nut van het Tribunaal, eist ze een betere medewerking van de lidstaten en van de Verenigde Naties. "Ik zie het Tribunaal als een heel machtig instituut", zegt ze in een interview. "Het is een droom om aanklager te zijn als de statuten van het hof zeggen dat alle landen de orders moeten gehoorzamen. Wat wil je nog meer? We kunnen beter onze macht uitoefenen, in plaats van te doen alsof we die niet hebben."

Succes: Haar voorganger Goldstone stelt een geheime lijst op met gezochte misdadigers. Arbour maakt deze lijst tot succesvol beleid: sinds de invoering ervan zijn er meer en belangrijkere arrestaties verricht.

Eind januari 1999 wil Arbour Racak bezoeken. Eerder die maand zijn daar 45 Albanezen vermoord. De Servische autoriteiten houden haar aan de grens tegen. Daar uit ze direct haar ongenoegen over de handelswijze van de Serviërs. Ze is verlegen met de situatie en overweegt ontslag te nemen. Maar voor de buitenwereld is deze missie een succes: ze haalt de koppen van de internationale pers en vestigt de aandacht op de rol van het Tribunaal. Louise Arbour heeft wezenlijk bijgedragen aan het succes van het Tribunaal.

Rechter: In september 1999 gaat ze evenwel in op een aanbieding van de Canadese eerste minister, die haar benoemt tot rechter aan het Supreme Court.