|
 De
Veiligheidsraad van de Verenigde Naties neemt op 9 november na twee
maanden van onderhandelingen unaniem Resolutie 1441 aan. Hierin krijgt de
Iraakse leider Saddam Hussein "een laatste kans". Een laatste
mogelijkheid om de wapeninspecteurs in zijn land toe te laten die vast
moeten stellen of Irak verboden wapens heeft ontwikkeld, en zo ja, welke.
Laat Irak de VN-wapeninspecteurs onder leiding van de Zweed Hans Blix niet
toe of werkt hij hen tegen, dan heeft dat volgens de resolutie
"ernstige gevolgen". De Veiligheidsraad komt dan direct weer
bijeen om "de zaak te bespreken".
|
De belangrijkste punten
uit VN-resolutie 1441:
-
Irak
moet uiterlijk op 15 november bevestigen dat het volledig
gehoor geeft aan de bepalingen uit de resolutie.
- Irak moet uiterlijk 8 december alle programma's, materialen
en plaatsen bekend maken voor de vervaardiging en ontwikkeling
van chemische, biologische en nucleaire wapens.
- Uiterlijk op 23 december moeten de wapeninspecteurs hun werk
beginnen. Zestig dagen daarna moeten zij aan de
Veiligheidsraad rapporteren.
- De inspecteurs moeten overal toegang krijgen, ook tot Saddam
Husseins presidentiële paleizen.
- De inspecteurs mogen iedereen in Irak interviewen zonder dat
vertegenwoordigers van de regering daarbij aanwezig zijn.
- Elke verstoring van de inspecties door Irak moeten de
wapeninspecteurs direct aan de Veiligheidsraad rapporteren,
evenals elk teken dat Irak niet meewerkt aan de verplichting
om te ontwapenen.
|
|
Geen van de landen heeft dan echter nog het recht om een veto
uit te spreken over militair ingrijpen. In feite kunnen de Verenigde
Staten op dat moment besluiten Irak aan te vallen, onder het motto: wie
niet voor ons is, is tegen ons.
Bush
De resolutie is een overwinning voor de Amerikaanse president Bush. Al
maanden dreigt hij Irak aan te vallen, al dan niet ondersteund door een
mandaat van de Verenigde Naties. De permanente leden van de
VN-veiligheidsraad China, Frankrijk en Rusland zijn echter niet overtuigd
van de noodzaak van een militaire aanval op Irak.
Bush bindt daarop wat in en gooit het over de diplomatieke, multilaterale
boeg. Hij past zijn ontwerpresolutie keer op keer aan, tot eerst China en
later ook Frankrijk en Rusland de tekst aanvaardbaar vinden.
Consensus
Bush ruilt zijn aanvankelijk krachtige oorlogstaal in voor gedegen
onderhandelingen op basis van argumenten, gericht op internationale
consensus. Dat is opmerkelijk, omdat hij zich sinds zijn aantreden, met
uitzondering van een korte periode na 11 september 2001, nauwelijks iets
gelegen laat liggen aan de mening van andere landen.
Waarnemers zijn van mening dat de Verenigde Staten er van overtuigd zijn
dat Saddam Hussein op enig moment niet zal kunnen of willen voldoen aan
resolutie 1441. Op dat moment kan Bush met volledige internationale steun
zijn gang gaan en militair ingrijpen.
|
